جمعه, 11 فروردین,1396 | |

اتاق خبر

آرشیو اخبار

انجمن منتقدان و نویسندگان و برگزاری مراسم محسن سیف

انجمن منتقدان و نویسندگان و برگزاری مراسم محسن سیف

مراسم بزرگداشت محسن سیف (منتقد تازه درگذشته) با سخنرانی جواد طوسی، عباس یاری، سیروس الوند، طهماسب صلح‌جو، شاپور منصف، ایرج صابری، عباس تهرانی، جبار آذین و اسماعیل میهن دوست همراه شد.
برنامه‌ بزرگداشت محسن سیف 11 دی به همت انجمن منتقدان و نویسندگان در تالار سیف‌الله داد خانه سینما برگزار شد.

در این مراسم جواد طوسی، رییس انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران ضمن خیر مقدم به حاضران در مراسم، ضمن انتقاد از شرایط اجتناب‌ناپذیری که باعث دور شدن افراد از همدیگر شده گفت: «با تمام این حرف‌ها به نظر نمی‌رسد این شرایط بتواند ما را از اصول و پایه‌های اخلاقی دور کند. در همین چرخه‌ روزمرگی هم می‌توان کاری کرد تا پایمردانه پای برخی اصول ایستاد و آن‌ها را حفظ کرد. اصول و الگوهایی که خوشبختانه مشمول مرور زمان نمی‌شود، هم‌دلی برمی‌انگیزاند و می‌تواند به نگاه و لهجه‌ای تبدیل شود که تاثیر اجتماعی وسیعی هم داشته باشد.»

او افزود: «محسن سیف یکی از همین الگوها بود که رفاقت را از زاویه‌ مستقل خود معنا می‌کرد و بر پایه‌ همین رفاقت‌ها بود که در ژورنالیسم اواخر دهه‌ چهل و اوایل دهه‌ پنجاه به انتخاب‌های خاص خود روی آورده بود.»

طوسی گفت: «اگر یک انزوای ناخواسته شامل حال سیف شد، دلیل آن این بود که او همیشه در حسرت همین مفهوم و ذات متعالی بود که با خود فکر می‌کرد در رفاقت وجود دارد. به همین خاطر حتی بعد از بیرون آمدن از پیله‌ انزوا هم در میان انتخاب‌های محدود خود، افرادی را برمی‌گزید که فکر می‌کرد به مفهوم رفاقت نزدیک‌تر و به معنای ایده‌آل آن پایبندتر هستند.»

او افزود: «همین خصایص او به اضافه‌ ماخوذ به حیا بودن، سنجاق نکردن بارقه‌های فرهنگی به خود و تعمیم ندادن آن به برخی حوزه‌های استحفاظی که معمولا در رفاقت‌ها معنی پیدا می‌کرد باعث شد محسن سیف در حد و اندازه‌های واقعی خود شناخته نشود. به همین دلیل حتما باید دیالوگی رد و بدل می‌شد تا دانش، آگاهی و توان او برای طرف مقابل آشکار شود.»

رییس انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی در پایان سخنان خود خطاب به حاضران در مراسم گفت: «در شرایط فعلی که بنا به هر دلیلی از هم دور افتاده‌ایم بیایید به یاد محسن سیف نگاه پایمردانه‌ای به ساحت رفاقت داشته باشیم و قبیله‌ گم‌نامی در مفهوم و ذات واقعی رفاقت بنا کنیم تا در یک قدر دانستن به موقع بتواند بار معنایی خودش را پیدا کند.»

عباس یاری، مدیر اجرایی ماهنامه‌ سینمایی «فیلم»، سخنران بعدی این مراسم بود، او محسن سیف را چهره‌ای توانا و یک استاد تمام‌عیار در عرصه‌ روزنامه‌نگاری دانست و ضمن یادآوری خاطره‌ نخستین دیدار خود با این نویسنده‌ فقید گفت: «بیش از چهل سال بود که محسن سیف را می‌شناختم و همیشه از این همه توان و توانمندی او در عرصه‌ مطبوعات حیرت می‌کردم.»

او افزود: «محسن سیف و جهانگیر پارساخو که در مقطعی با همدیگر همکاری داشتند، جدا از شباهت اخلاقی، از جهات دیگری هم بسیار شبیه هم بودند؛ و آن این که هر دو آن‌ها به تنهایی می‌توانستند بار یک تحریریه را به دوش کشیده و هر نوع مطلبی را بنویسند. متاسفانه دست تقدیر به گونه‌ای رقم خورد که در آبان ماه گذشته و به فاصله‌ هفده سال از مرگ جهانگیر پارساخو، محسن سیف را نیز در منزل ابدی او (در قطعه هنرمندان بهشت زهرا) به خاک سپردیم.»

در ادامه‌ی مراسم، سیروس الوند، نویسنده، کارگردان و دوست و همکار قدیمی محسن سیف، زندگی و مرگ را دو روی یک سکه دانست و ضمن یادآوری خاطرات فعالیت مطبوعاتی خود گفت: «نکته‌ای که در مورد نوشته‌های زنده‌یاد سیف وجود داشت این بود که برخلاف بسیاری از مطبوعاتی‌ها که بعدها به فیلم‌سازی و سایر مشاغل مرتبط با این حرفه روی آوردند نقد نویسی برای او مسیر نبود، یک مقصد بود.»

تهماسب صلح‌جو، منتقد و همکار قدیمی محسن سیف نیز از دیگر کسانی بود که پشت تریبون آمد و درباره‌ محسن سیف سخن گفت. او با اشاره به این که در زمان آغاز فعالیت این روزنامه‌نگار برجسته جزو خواننده‌های مطبوعات بوده گفت: «همان دوران از محسن سیف یادداشت کوتاهی خواندم که به دلیل طنز تلخ و نگاه معترضی که نسبت به فضای روشنفکری آن دوران داشت هنوز در خاطرم مانده و امشب می‌خواهم لذت ناشی از مطالعه‌ آن را با حاضران در مراسم به یادگار بگذارم.»

او سپس به قرائت یکی از یادداشت‌های قدیمی زنده‌یاد سیف درباره‌ی اجرای نمایش «سلطان مار» (بهرام بیضایی) در تالار سنگلج پرداخت.

صلح‌جو افزود: «محسن سیف از جمله افراد پرکار مطبوعات بود. مغز او مثل موتور کار می‌کرد و کافی بود سوژه را بدهی تا بنشیند و برایت بنویسد. حضور او می‌توانست برای هر سردبیری رشک‌برانگیز باشد. این که در تحریریه کسی را داشته باشی که در هر زمینه‌ای بنویسد و جور سایر نویسنده‌ها را بکشد برای هر روزنامه‌نگاری آرزو است.»

ایرج صابری نیز که از سال‌های دور با زنده‌یاد سیف همکاری داشته نیز در بخش دیگری از این مراسم ضمن تایید این ویژگی او گفت: «متاسفانه در سال‌های اخیر به دلیل خانه‌نشینی او را ندیده بودم. تا این که روزی همکار دیگرم، حسین گیتی خبر درگذشت او را به من داد. شنیدن این خبر بسیار تلخ و غم‌انگیز بود؛ به گونه‌ای که انگار بخشی از وجودم کنده شد.»

او سپس با یادآوری خاطرات همکاری خود با این روزنامه‌نگار پیشکسوت افزود: «محسن سیف قلم و نثر زیبایی داشت و کم‌حرفی خود را با نوشتن جبران می‌کرد. در نوشته‌های او وقاری داشت که در نقد فیلم کم‌تر می‌شد از آن سراغ گرفت.»

عباس تهرانی، صاحب‌امتیاز و مدیر مسئول هفته‌نامه‌ «جهان سینما» نیز که در سال‌های اخیر بیش‌ترین میزان همکاری را با مرحوم محسن سیف داشته، این فعالیت مشترک را جزو افتخارات خود دانست و گفت: «متاسفانه ما میان‌سالی و پیری زودرس ایشان را دیدیم. روزنامه‌نگار برجسته‌ای که اگر با تحریریه‌ نشریه‌ ما همدلی نداشت شاید واپسین نوشته‌های ایشان هم کم‌تر در اختیار خوانندگان و مخاطبان مطبوعات قرار می‌گرفت.»

او؛ صداقت، نجابت و صراحت را از جمله ویژگی‌های نهفته در نوشته‌های محسن سیف دانست و افزود: «متاسفانه اغلب ما از این صفت‌ها الگوبرداری نمی‌کنیم و فقط از این کلمه‌ها یاد می‌کنیم.»

تهرانی با اشاره به بازاریابی ناموفقی که در سال‌های گذشته برای ارائه‌ یکی از فیلمنامه‌های زنده‌یاد سیف به حوزه هنری انجام شده بود گفت: «مسئولانی که فیلمنامه‌ مورد بحث را خوانده بودند گفته بودند این متن فراتر از توانایی‌ها و توانمندی‌های سینمای ایران است و بیش‌تر به دلیل هالیوود می‌خورد!»

جبار آذین نیز در سخنانی ضمن انتقاد از این که در سال‌های اخیر قدر و منزلت این‌گونه نویسنده‌ها نادیده گرفته می‌شود از حاضران در مراسم خواست یادواره‌ای که برای این روزنامه‌نگار فقید برگزار شده را بهانه کرده و برای محسن سیف دست بزنند.

سخنران بعدی مراسم، اسماعیل میهن‌دوست، بازرس انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی و از دوستان و همکاران قدیمی محسن سیف بود.

او گفت: «من از آن‌جا که سینما را دیر شروع کردم محسن سیف را هم دیر شناختم. وقتی به او نزدیک شدم خیلی دلم می‌خواست کاری کنم تا از انزوا خارج شود. به همین دلیل خواهش کردم در برخی جلسه‌های تحلیل فیلم شرکت کند و زمانی که بعد از حرف‌ زدن درباره‌ برخی فیلم‌ها شعف را در چشم‌هایش می‌دیدم از این که توانسته‌ام این ارتباط را با او برقرار کنم خیلی خوش‌حال و راضی بودم.»

صحبت‌های حمید پاک طینت (خواهرزاده‌ی مرحوم محسن سیف) پایان‌بخش مراسم بود، او ضمن تشکر از هیئت مدیره‌ خانه سینما و اعضای انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران در برگزاری مراسم خاک‌سپاری و یادبود زنده‌یاد سیف گفت: «نه زندگی آن‌قدر شیرین و نه مرگ آن‌قدر تلخ است که انسان به‌خاطرش شرافت خود را بفروشد؛ و این عبارت، ترجمان حال و روز دایی من، مرحوم محسن سیف است.»


  • انجمن منتقدان و نویسندگان و برگزاری مراسم محسن سیف


ارسال نظر جدید

نام

ایمیل

وب سایت

در حال حاضر هیچ نظری ثبت نشده است. شما می توانید اولین نفری باشید که نظر می دهید.

جستجو

تبلیغات