دوشنبه, 09 اسفند,1395 | |

یادداشت

آرشیو اخبار

یادداشت مهمان: چقدر روایتِ یتیم خانه ی ایران روایت آشنایی ست

یادداشت مهمان: چقدر روایتِ یتیم خانه ی ایران روایت آشنایی ست

تصاویری که کارگردان از قحطی و جنگ به چشم بیننده می‌رساند، بسیار صریح و بی‌پرده است؛ گویا قصد دارد صراحت و تلخی این حقایق را با تصاویر دلخراش و بعضا" مشمئزکننده توی گوش مخاطب بزند.

نرگس میرفیضی/ فرهنگ نویس

چقدر دوست داشتم این فیلم را و چقدر دوست نداشتم آن چه را ثانیه به ثانیه روی پرده ی سینما می‌گذشت. حکایتِ یتیمیِ مردم در مملکتی که زیر چنگال قدرت‌طلبی انگلیسی ها و روس ها کف خیابان‌ها جان می‌دادند.

خلاصه‌ی آن چه بر مردم گذشت، در دیالوگ پیرمردی آمده بود که دختر بچه ای را روی دست‌هایش گرفته بود و رو به طبیب می‌گفت:
«سیاه شده... نمی‌دونم از گرسنگیه یا مریضی»
قحطی و گرسنگی، وبا، آنفلوانزا، جنگ و خونریزی و همه چیز گریبان مردم را گرفته بود و روزنامه‌ها و قشر منورالفکر به جای بازنشر حقایق، نان را در دامن اجنبی‌ها می‌گذاشتند. همان دست هایی که قلم چرخاندند و «طناب دار مدرس را بافتند»، حالا توپ را از زمین انگلیس به زمین روس‌ها می‌انداختند.
چقدر روایتِ یتیم خانه ی ایران روایت آشنایی ست و چقدر زیبا تاریخ را در دایره ای رو به تکرار بازگو می کند.

تصاویری که کارگردان از قحطی و جنگ به چشم بیننده می‌رساند، بسیار صریح و بی‌پرده است؛ گویا قصد دارد صراحت و تلخی این حقایق را با تصاویر دلخراش و بعضا" مشمئزکننده توی گوش مخاطب بزند.
یتیم‌خانه‌ی ایران سعی دارد روایتی واقع‌گرایانه از تاریخ ایران را به بیننده نشان دهد. تاکید کارگردان بر مستندنمایی این روایت تا آنجا پیش می‌رود که آغاز و پایان فیلم را با تصاویری از فرزند محمدجواد بنکدار «سالار خان» که راوی قصه نیز هست، به تصویر می‌کشد. جملاتی که از دهان خانم کهنسال شنیده می‌شود اصلا" خوب دوبله نشده اند و البته عدم هماهنگی صدا و حرکت لب‌های بازیگر در سکانس‌های دیگری نیز جلب توجه می‌کند. اما اهمیت این صداگذاری در انتهای فیلم آن جا پررنگ‌تر می‌شود که دیالوگی با این مفهوم می‌شنویم: «اگر پدرم زنده بود به ایران امروز افتخار می‌کرد». نمی‌توان قضاوت کرد که این جمله نظر واقعی فرزند سالارخان بوده یا تنها دیالوگی‌ست که از سوی کارگردان به سناریو اضافه شده است؛ در هر صورت حتی اگر قرار است دخالتی از سوی عوامل فیلم در نتیجه‌گیری و یا انتقال نظر شخصی انجام شود، حداقل انتظاری که می‌رود رعایت نکات فنی‌ست تا اصل باورپذیری  این صحنه ها زیر سوال نرود.

در مجموع، از کارگردان انتظار می‌رفت از ظرفیت های موجود در این واقعه‌ی تاریخی بهتر استفاده کند و روایت هنرمندانه تری داشته باشد، اما در شرایطی که حتی بازگو کردن بعضی حقایق کار دشواری شده است، همین جسارت نیز قابل ستایش است.

این فیلم را به همه ی کسانی که طرفدار روایت درام، تاریخی و مستند هستند «یا نیستند» توصیه می‌کنم. حداقل ارزش یک بار دیدن را دارد ...


  • یادداشت مهمان: چقدر روایتِ یتیم خانه ی ایران روایت آشنایی ست


سودوکو
یکشنبه, 21 آذر,1395
درود

ارسال نظر جدید

نام

ایمیل

وب سایت

جستجو

تبلیغات